Η απεργία πείνας του Ν. Ρωμανού και οι αναγνώσεις της

Πολλές οι αναγνώσεις και πολλοί εκείνοι που υποστηρίζουν την μία ή την άλλη. Επιχειρώ ένα ξεκαθάρισμα και … διαλέγετε και παίρνετε!

1.     Σε ανθρώπινο επίπεδο : η αξία της ζωής ενός ανθρώπου είναι αξεπέραστη και ανυπέρβλητη και γιαυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ούτε από τον ίδιο τον άνθρωπο προκειμένου να πετύχει κάποιον σκοπό. Η ζωή μας ανήκει στην κοινωνία και δεν έχουμε δικαίωμα να την κάνουμε ό,τι θέλουμε, εκτός από το να την προστατεύουμε με τον καλύτερο τρόπο, για να έχουμε την δυνατότητα να ανταποκριθούμε στην υποχρέωση μας, να προσφέρουμε στην κοινωνία αυτή, που μας φιλοξενεί.

2.     Σε κοινωνικό επίπεδο : Η κοινωνία έχει ευθύνη όταν τα μέλη της ωθούνται σε ενέργειες που στρέφονται εναντίον της. Η αποδοχή της ευθύνης της και της συμμετοχής της στην δημιουργία των ενεργειών αυτών, θα οδηγήσει στις αλλαγές που πρέπει να κάνει, ώστε να εξαλείφουν και να μην επαναληφθούν. Είναι απαράδεκτο να στρέφεται κατά των μελών της που αντιδρούν, σαν η ίδια να μην έχει καμία ευθύνη.

3.     Σε πολιτικό επίπεδο : Δεν είναι δυνατόν η παραβίαση ενός νόμου από κάποιον, να χρησιμοποιείται ως μέσο για να μην εφαρμόζεται ένας άλλος νόμος. Η πολιτική ηγεσία πρέπει να βρει τρόπους ώστε να εφαρμόζονται όλοι οι νόμοι και όχι μερικοί επιλεκτικά. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να βρει τρόπο να δώσει άδεια στον Ν.Ρ. αλλά ταυτόχρονα να μην του επιτρέψει να την εκμεταλλευτεί για δικούς του σκοπούς. (Αν και δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να πιστεύει πως δεν ξέρουν που είναι ο Ξηρός και τι κάνει! Ή μήπως η προσωπική παρακολούθηση υπόπτου έχει τελειώσει ;).

4.     Σε προσωπικό επίπεδο: Ο καθένας έχει την ευθύνη των δικών του επιλογών και δεν έχει κανένα δικαίωμα να τις επιρρίπτει σε άλλους ανθρώπους. Η επιλογή του Ν.Ρ. είναι δική του και δεν έχει σχέση με τις «αιτίες» που τον οδήγησαν να την κάνει. Στην δημοκρατία, δεν έχουν σημασία οι «αιτίες» αλλά ο τρόπος με τον οποίο τις αντιμετωπίζουμε. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να αντιμετωπίσει ο Ν.Ρ. την στέρηση του δικαιώματος του, έτσι όπως προκύπτει από τον νόμο.

5.     Σε «επαναστατικό» επίπεδο : Επαναστάτης είναι εκείνος που αφιερώνει την ζωή του στην υποστήριξη των αλλαγών κατά του καταπιεστικού συστήματος και δεν την σπαταλά σε μορφές εκβιασμού ή περιορισμένου χρόνου αντιστάσεις. Ο Ν.Μαντέλα, περίμενε 27 ολόκληρα χρόνια στην φυλακή, προετοιμαζόμενος για την τελική νίκη και την απελευθέρωση της χώρας του, όπως και έκανε. Αν είχε πεθάνει από απεργία πείνας στην φυλακή (και τι φυλακή !) θα είχε συμπληρώσει τον κατάλογο των «ηρώων», αλλά ίσως η χώρα του ακόμη θα ήταν κάτω από την εξουσία των εγγλέζων.

6.     Σε «γονεϊκό» επίπεδο : Ο γονέας είναι υποχρεωμένος να σέβεται τις επιλογές του «παιδιού του» και να τις υποστηρίζει, εκτός από εκείνες που βάζουν σε κίνδυνο την ζωή του (υγεία και ασφάλεια).  Η κοινωνία χρειάζεται τα «παιδιά μας» ζωντανά και όχι πεθαμένα, έστω και αν πεθάνουν με την σφραγίδα του «ήρωα».  (τα εισαγωγικά έχουν την έννοια του ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να θεωρούμε πως τα παιδιά είναι «δικά μας»!).

7.     Σε συναισθηματικό επίπεδο : Ναι, είναι εντυπωσιακή η επιμονή ενός νέου ανθρώπου σε μια ενέργεια εναντίον του συστήματος, που έχει τόσο εμφανή στοιχεία «επαναστατικότητας» και «ηρωϊσμού». Όμως, πρέπει ο ίδιος και εκείνοι που συναισθηματικά πάσχουν μαζί του, να αναρωτηθούν : πόσο επαναστατικό είναι ένας νέος τόσο αποφασισμένος, με τόσο θάρρος και τέτοια σταθερότητα στις απόψεις του, να χαθεί, απλά επειδή χρησιμοποίησε όλες αυτές τις ικανότητες του για σκοπό που είναι εναντίον των επιδιώξεων του; Πόσο «ηρωικό» είναι να πεθάνει κάποιος από θυμό, οργή αντιστεκόμενος σε ένα σύστημα που είναι απάνθρωπο και εξουσιαστικό, από του να το πολεμήσει με πιο αποτελεσματικούς τρόπους;

8.     Σε «μεθοδολογικό» επίπεδο : Οι άνθρωποι που συμφωνούν στην επιτυχία συγκεκριμένων στόχων, διαφέρουν συνήθως από το ότι ο καθένας έχει να προτείνει και έναν δικό του τρόπο, για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Γενικώς, ο καυγάς γίνεται για τον «τρόπο» και όχι για την ουσία. Γιαυτό και ο καθένας εφαρμόζει τον τρόπο που θεωρεί πιο αποτελεσματικό. Γιαυτό και πρέπει να συζητάνε μεταξύ τους προκειμένου να επηρεάσει ο ένας τον άλλον και έτσι να προκύψει ένας τρόπος καινούργιος, που θα είναι καλύτερος από τον τρόπο του καθένα ξεχωριστά.

9.     Σε ψυχολογικό επίπεδο : Ο θυμός και η οργή, «κινητοποιούν» τον άνθρωπο, αλλά προς λάθος κατεύθυνση, τις περισσότερες φορές σε λανθασμένη κατεύθυνση, ως προς το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Ο εξουσιαζόμενος νοιώθοντας την αδυναμία του να νικήσει τον εξουσιαστή, αντί να σκεφτεί ψύχραιμα και να βρει αποτελεσματικό τρόπο αντίδρασης, συνήθως θυμώνει και αντιδρά χωρίς σχέδιο και εκτιθέμενος σε όλους τους κινδύνους του αντιπάλου του. Γιαυτό και το σύστημα, χρησιμοποιεί και εκμεταλλεύεται την αντίδραση του αυτή, για να επιβεβαιώσει την ύπαρξη του και να διαιωνίσει την εξουσία του. Έτσι, το θύμα του γίνεται δύο φορές θύμα, ακριβώς επειδή αντέδρασε με βάση τον θυμό και όχι τον στόχο της απελευθέρωσης του.

10.  Σε επικοινωνιακό επίπεδο : Πολλοί θα είναι εκείνοι που θα «επικοινωνήσουν» την συμπαράσταση τους, την δική τους οργή για το σύστημα, την ταύτιση τους με τον «ήρωα», με τον πραγματικό «άντρα» (το ακούσαμε και αυτό!), με το «παιδί», με τον «αγωνιστή», τον «επαναστάτη».  Έτσι, θα αποκτήσουν την αξία που μέχρι τώρα τους έλλειπε και «ετερόφωτοι» όπως πάντα, θα προβάλουν και εκείνοι την δική τους παρουσία, που είναι χαμένη στην αδιαφορία, την ηττοπάθεια και τον φόβο.

Διαλέγετε λοιπόν και παίρνετε την ανάγνωση που σας κάνει.

Τα παιδιά σήμερα ξεκουράζονται !

Τα «παιδιά» μετά την εκπλήρωση του επαναστατικού καθήκοντος τους, σήμερα ξεκουράζονται, κοιμούνται και επανακτούν τις δυνάμεις τους για την επόμενη «επανάσταση».

Μετά τα καίρια χτυπήματα στο τραπεζικό σύστημα, στο κεφάλαιο και στην πολιτική εξουσία που τα υποστηρίζει, μετά την πολεμική σύγκρουση με τον στρατό κατοχής και το εργαλείο καταστολής της εξουσίας, μετά από την εξάντληση του πολεμικού υλικού και της συσσωρευμένης ενεργητικότητας, ξεκουράζονται!

Γιαυτούς η επανάσταση δεν είναι ένα διαρκές μέσο για αλλαγή της κοινωνίας, αλλά ένα προσωπικό μέσο προβολής και εσωτερικής ψυχολογικής τακτοποίησης, πως έχουν κάνει το καθήκον τους με τον καλύτερο τρόπο.

Τώρα, αναλαμβάνουν τα (ιδιωτικά;) συνεργεία καθαρισμού των δρόμων, η πολιτική εκμετάλλευση από τα κόμματα, η δημοσιογραφική κάλυψη των καναλιών και του τύπου, ο σχολιασμός των πολλών πλευρών του θέματος, η καταδίκη της αστυνομίας για την υπερβολική συμπεριφορά της αλλά και η απόδοση συγχαρητηρίων για τις ανθυγιεινές συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται …

Άλλο ένα κοινωνικό happening θα έχει ολοκληρωθεί, μέχρι το επόμενο. 

Αγαπητέ κύριε Πελεγκρίνη,

Λέγομαι Παναγιώτης Γ. Ρεγκούκος και αφού πρώτα καταθέσω την συμπάθεια μου για το πρόσωπο σας, την διοικητική πρακτική σας και τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα σας (πχ. Θέατρο)  που έχω παρακολουθήσει όσο μου επιτρέπει ο φόρτος εργασίας μου, σας ξεκαθαρίζω πως ο στόχος του σημειώματος που ακολουθεί είναι να συμβάλει στο θέμα της «Εξουσίας» για το οποίο γράψατε στην «Ελευθεροτυπία» της 5^ης Οκτωβρίου 2014.

Αρχικά, ενώ στην αρχή παραδέχεστε πως «η εξουσία είναι συνυφασμένη με την βία», στην συνέχεια την ξεχωρίζετε και μπαίνετε σε δρόμους σκέψεις που οδηγούν σε πολλές αντιφάσεις. Εξηγούμαι.

Λέτε πως «ο στόχος της βίας είναι η εκμηδένιση» κάτι που αν ίσχυε θα οδηγούσε στο συμπέρασμα πως και η εξουσία έχει τον ίδιο στόχο, αφού είναι συνυφασμένη με την βία. Όμως, κατά την γνώμη μου, εδώ συμβαίνει ο στόχος της βίας να είναι η άσκηση της εξουσίας και εργαλείο της εξουσίας, απέναντι σε όποιον δεν υποτάσσεται και όχι η εκμηδένιση που λέτε, γιατί η εξουσία πάντα χρειάζεται «αντικείμενο» για να εξουσιάζει, αφού δεν νοείται «εξουσία επί του τίποτα, του ανύπαρκτου, του μηδενικού».

Στην συνέχεια μεταφέρετε το θέμα στην σχέση «δάσκαλου και μαθητή» όπου εκεί βρίσκω ακόμη περισσότερα σημεία που νομίζω πως είναι τοποθετημένα λάθος. Η πρόταση σας στην οποία ισχυρίζεστε πως η σχέση αυτή δεν είναι «σχέση εξουσίας», μάλλον δεν είναι διατυπωμένη σωστά, αφού στην συνέχεια λέτε πως «… όμως η βία δεν μπορεί να έχει πλέον θέση» κάτι που δεν μπορεί να συνδυαστεί με τίποτα με την αρχή της φράσης. Τέλος πάντων, κρατώ την ιδέα με την οποία και συμφωνώ, πως η σχέση «δασκάλου και μαθητή» δεν είναι σχέση εξουσίας, συνεπώς δεν νοείται η ύπαρξη βίας, αφού λείπει ο καμβάς στον οποίο είναι η βία συνυφασμένη.

Μετά με μπερδεύετε πάλι τα πράγματα αναφέροντας δύο έννοιες, καταλήγοντας όμως πως η «αντίληψη έχει πλέον καταργηθεί» χωρίς να γίνεται σαφές ποια από τις δύο εννοείτε πως έχει εγκαταλειφθεί : η αντίληψη πως « ο δάσκαλος με την εξουσία που διαθέτει …» ή «η άσκηση βίας επάνω στον μαθητή για να εκπληρώσει την αποστολή του» ;

Και δεν είναι μόνο αυτό, στην συνέχεια λέτε πως «Ο δάσκαλος είναι υποχρεωμένος να ασκεί την εξουσία του με ήπιο τρόπο». Έκπληξη !  Μα πριν δεν είχατε διατυπώσει την θέση σας πως η σχέση «δασκάλου – μαθητή» δεν είναι θέση εξουσίας; Τώρα γιατί υποστηρίζετε το αντίθετο; Τέλος πάντων, συνεχίζω …

Ενισχύετε λοιπόν την νεότερη θέσης ας περί εξουσίας του δασκάλου, υποστηρίζοντας πως «… είναι υποχρεωμένος να την ασκεί με ήπιο τρόπο..» δίνοντας μάλιστα και οδηγίες γιαυτό.  Στην συνέχεια φαίνεται καθαρά, πως είστε υπέρ της εξουσίας του δασκάλου επί του μαθητή, αλλά με ήπιο τρόπο, μέσω της πειθούς, με στόχο «.. την διαμόρφωση των μαθητών του … κλπ. κλπ.». Αναρωτιέμαι όμως : είναι μέσα στον ρόλο του δασκάλου να «διαμορφώσει» μαθητές, σαν να μην είναι εκείνοι ανεξάρτητες προσωπικότητες που θα διαμορφώσουν μόνοι τους την προσωπικότητα τους ;  Αν κάποιος μπορεί να «διαμορφώσει» κάποιον άλλον, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με εξουσία, με βία και καταπίεση, με εξαναγκασμό και εξουδετέρωση κάθε αντίδρασης του του άλλου που μπορεί να αντιδράσει, κατάσταση που μου θυμίζει μάλλον «φασισμό» παρά «δημοκρατία». Ακόμη και να γίνει αυτό με την συναίνεση του «διαμορφωμένου», πάλι δεν μου φαίνεται και πολύ «δημοκρατικό».

Μάλιστα ενισχύετε και την θέση σας πως ο δάσκαλος έχει εξουσία, από την άποψη σας πως πρέπει να συνοδεύεται από «αυτοθυσία»! Λες και είναι θυσία για τον δάσκαλο, να βλέπει τον μαθητή του να γίνεται καλύτερος (και όχι να τον προδίδει όπως υποστηρίζει ο Νίτσε, για να δώσει έμφαση στην απομάκρυνση του μαθητή από τον δάσκαλο).

Η χειραφέτηση του μαθητή κατά την γνώμη μου, δεν είναι ποτέ αποτέλεσμα εξουσίας όσο καλά και ήπια αν την έχει χρησιμοποιήσει ο δάσκαλος. Η χειραφέτηση για να αναπτυχθεί χρειάζεται πεδίο ελευθερίας, πρωτοβουλίας, απόσπασης από την παράδοση και τα στερεότυπα της. Γιαυτό και πάντα κατά την γνώμη μου, ο ρόλος του δάσκαλου είναι να περιγράψει, να προτείνει, να υποστηρίξει ίσως τον κόσμο που παραδίδει στους μαθητές του, με την υπόμνηση πως έχουν υποχρέωση να τον παραλάβουν και να τον εξελίξουν, να προσθέσουν και εκείνοι τα δικά τους στοιχεία και έτσι να τον παραδώσουν στην επόμενη γενιά, αλλαγμένο και προσαρμοσμένο στις υπάρχουσες συνθήκες. Οι μαθητές δε υποχρεούνται να παραλάβουν τον κόσμο αυτόν και να έχουν την επιλογή και όλες τις δυνατότητες ακόμη και να τον καταστρέψουν (με την καλή έννοια) αν είναι να δημιουργήσουν κάποιον κόσμο καλύτερο για τους ίδιους (αφού ό,τι κάνουμε το κάνουμε για την δική μας ζωή ή «πρέπει» να το κάνουμε για την δική μας ζωή και όχι για την ζωή των παιδιών μας σε μελλοντικές συνθήκες που ίσως να μην μπορεί να ισχύσει τίποτα από ό,τι ισχύει σήμερα στον δικό μας κόσμο).

Στην συνέχεια επιφυλάσσετε στην εξουσία τον ρόλο του «μέσου» και όχι του αυτοσκοπού, μάλιστα ως έχουσα και «θετικά αποτελέσματα» αν χρησιμοποιηθεί «σωστά» ! Σκεφτείτε λίγο από πού ξεκινήσατε με την «εξουσία» και πού φτάσατε.  Ότι υπάρχει η άποψη «βία στην βία της εξουσίας» δεν σημαίνει βεβαίως πως είναι και η καλύτερη αντιμετώπιση της εξουσίας. Και χαίρομαι ιδιαίτερα όταν αναφέρετε το παράδειγμα του Γκάντι που και εγώ τον θεωρώ ως τον «δάσκαλο» της θετικής επιρροής των άλλων ανθρώπων, με σεβασμό, με κατανόηση και βεβαίως με την πλήρη απουσία βίας.

Όμως, για να παραιτηθεί κάποιος από την χρήση βίας (που όπως και εσείς είπατε στην αρχή είναι συνυφασμένη με την εξουσία, κάτι στο οποίο είμαστε απολύτως σύμφωνοι), ουσιαστικά πρέπει να παραιτηθεί από την άσκηση της εξουσίας, για τι κατά την γνώμη μου, δεν μπορεί να  ασκηθεί εξουσία χωρίς βία (συνειδητή ή υποσυνείδητη, φανερή η κεκαλυμμένη, ήπια ή όχι).  Η άσκηση εξουσίας με «θεμιτά» και «νόμιμα» μέσα (παρακαλώ προσοχή στα εισαγωγικά που τα έβαλα για να τονίσω την σχετικότητα των εννοιών αυτών), δεν είναι παρά «χειρισμός» καραμπινάτος (που λένε) που και αυτός έχει ένα διαφορετικό μεν, αλλά εξουσιαστικό περιεχόμενο.

Φτάνοντας προς το τέλος του σημειώματος σας, μας επιφυλάσσετε και άλλες εκπλήξεις. Μιλάτε για «αντίδοτα» και «φάρμακα» και πραγματικά θα αντισταθώ στον πειρασμό να τα σχολιάσω, γιατί το δικό μου πλέον σημείωμα θα πάρει ανεπίτρεπτο μήκος. Όμως δεν μπορώ να μην σταθώ στον σκοπό που θεωρείτε πως είναι λογικό να υπάρχει και τον περιγράφετε ως «επιβολή της θέλησης» για την επιτυχία του οποίου μάλιστα μας δίνετε και οδηγίες, καταλήγοντας στην άποψη που διατύπωσα προηγουμένως, δηλαδή στην πλήρη παραίτηση από την εξουσία. Ευχάριστη κατάληξη η «παραίτηση από την εξουσία» με την οποία συμφωνώ πλήρως, αλλά πραγματικά δεν βλέπω καμία σύνδεση με τα προηγούμενα που γράφετε.

Και ένα σχόλιο για τον Σωκράτη και την «μαιευτική» του. Πολύ χειριστικός, ο μπαγάσας και οι ερωτήσεις του πολύ έξυπνα διατυπωμένες, ώστε να λάβουν την απάντηση που ήθελε εκείνος ως μονόδρομο, ανάμεσα σε δύο μόνο πιθανές, τον «μονόδρομο» του ή το «αδιέξοδο» που παρουσίαζε. Οι σημερινοί συντάκτες των ερωτήσεων των δημοσκοπήσεων έχουν μάθει πολύ καλά την τέχνη της διατύπωσης των ερωτήσεων ώστε να τις συντάσσουν με τρόπον ώστε να πάρουν την απάντηση που τους εξυπηρετεί και έτσι να εμφανίσουν το αποτέλεσμα που θέλουν. Φανταστείτε στους διαλόγους του ο Σωκράτης, να έβαζε και ένα τρίτο ενδεχόμενο στις ερωτήσεις του, πόσο θα άλλαζε η δυναμική της συζήτησης και τι συμπεράσματα θα έβγαιναν!

Τέλος, φτάνοντας στον επίλογο που μάλλον συμπυκνώνει όλες τις ιδέες του σημειώματος σας, δηλώνετε το προφανές (που δεν ισχύει μόνο για την εξουσία, αλλά για κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα), πως : σημασία δεν έχει τι κρατάς στα χέρια σου, αλλά ο τρόπος που θα το διαχειριστείς. Εδώ, το σχόλιο είναι μονοσήμαντο : τα συστατικά στοιχεία της εξουσίας, ο λόγος ύπαρξης της και η ανάγκη της χρήση της, δεν προσφέρει κανένα περιθώριο εναλλακτικών τρόπων  για να ασκηθεί. Η εξουσία ή θα ασκείται με βία ή δεν θα είναι εξουσία. Ή θα δημιουργεί αντιδράσεις ή δεν θα είναι εξουσία. Ή θα τον πολεμάει ο άνθρωπος επί του οποίου ασκείται και ο οποίος θέλει να είναι ελευθερος ή δεν θα πρόκειται για εξουσία, αλλά για κάτι άλλο.

Και για να μην μείνω μόνο στον σχολιασμό αλλά με πρόθεση να συμβάλλω στην επέκταση του προβληματισμού μας, προτείνω να σκεφτείτε την ιδέα της «συνεργασίας» έναντι του «ανταγωνισμού» που μας διδάσκει η κοινωνία, εργαλείο του οποίου βεβαίως είναι οι διαφόρων μορφών εξουσίες που δημιουργούνται από τον άνθρωπο και που έχει σκοπό την επιβολή, την κυριαρχία και την ανωτερότητα επί των άλλων.

Επαναλαμβάνοντας την συμπάθεια μου και την θετική μου στάση στις δραστηριότητες, την αντίσταση σας στην εξουσία του κράτους και τις προσωπικές σας καλλιτεχνικές δραστηριότητες, σας ευχαριστώ θερμά αν έχετε φτάσει να διαβάσετε μέχρις εδώ και σας εύχομαι τα καλύτερα.

Με εκτίμηση,

Παναγιώτης Γ. Ρεγκούκος

Κύριε Ρεγκούκο,
 ευχαριστώ για το μήνυμά σας. Με τιμά το γεγονός ότι μπήκατε στον κόπο να σχολιάσετε το κείμενό μου -και μάλιστα ενδελεχώς. Ο αντίλογος, όσο με αφορά, είναι θεμιτός. Μάλλον δεν καταλάβατε, ή ίσως εγώ δεν ήμουν αρκούντως σαφής, αναφορικά με την σχέση της εξουσίας προς την βία. Λέω, λοιπόν: άλλο εξουσία και άλλο βία. Την βία μπορείς ναν την μεταχειρίζεσαι για να ασκείς εξουσία ή, αντιθέτως, να ασκείς την εξουσία ακολουθώντας τον ήπιο τρόπο. Ορθώς το επισημαίνετε: υπάρχει τυπογραφικό σφάλμα στο σημείο που αναφέρεστε στην σχέση δασκάλου μαθητή.
Ευ πράττιν
Θεοδόσης Ν. Πελεγρίνης

Αγαπητέ κύριε Πελεγκρίνη,

Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση σας. Εντοπίζοντας μια σκέψη στην επιμονή σας πως η εξουσία μπορεί να ασκηθεί με ήπιο τρόπο, υπενθυμίζω την θέση σας (με την οποία συμφωνώ απολύτως) πως «η εξουσία είναι συνυφασμένη με την βία».  Επαναφέρω επίσης την έννοια της «συνεργασίας» που δεν χρειάζεται καμία εξουσία για να ασκηθεί, ούτε βεβαίως και καμία βία (ήπια ή έντονη) για να υλοποιηθεί. Είναι ένα θέμα στο οποίο, ας πούμε διαθέτω κάποια «ειδικότητα», την οποία θέτω στην διάθεση σας, αν επιθυμείτε την θεωρητική ανάλυση της ή την εφαρμογή της σε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα.

Γνωρίζετε πολύ καλά πως αλλάζοντας την βάση της σκέψης μας, αλλάζει και το οικοδόμημα. Και το οικοδόμημα που νομίζω πως πρέπει να στοχεύουμε είναι ακριβώς εκείνο που και εσείς θέσατε ως στόχο του δασκάλου : την προετοιμασία του μαθητή να αντιμετωπίσει τον κόσμο στον οποίο θα κληθεί να ζήσει, που είναι και κεντρικό αντικείμενο της «διαπαιδαγώγησης». Όχι όμως να «καθορίζει» γιατί τότε μπαίνουμε σε άλλους δρόμους.

Να είστε καλά και πάντα δημιουργικός.

Παναγιώτης Γ. Ρεγκούκος

Όταν θέλεις, για όλα υπάρχουν λύσεις .. αρκεί να ενδιαφέρεσαι για τον άλλον και όλα είναι καλά !!!

Συγκινητικό !!

Όταν κάτι φαίνεται άσκοπο, ανέφικτο, αδύνατο .... ο άνθρωπος με πίστη το κάνει σκόπιμο,εφικτό και δυνατό !!

04:32

Όταν η ανασφάλεια και η μειωμένη αυτοπεποίθηση φουντώνει, ψάχνεις να βρεις από κάπου να πιαστείς να κρατηθείς, από κάπου να αντλήσεις προσωπική αξία, για να αναπληρώσεις το αίσθημα μειονεξίας που έχεις και για να πετύχεις μια σειρά από συνειδητούς ή υποσυνείδητους προσωπικούς στόχους. Οπότε, έτσι κάνεις την "σωστή" επιλογή για σένα. Αν ο Μάνσον έτυχε αυτής της επιλογής ... έχουμε και εμείς ελπίδες για τα 80 μας !!!!

 — κουλ.

Ο 80χρονος σίριαλ κίλερ Τσαρλς Μάνσον νυμφεύεται 26χρονη

«Είμαι απόλυτα μαζί του, γεννήθηκα για αυτόν»

LIFO.GR